Dichter

Het schrijven van poëzie en korte prozateksten heb ik voor mij zelf ontdekt tijdens een cursus aan de Toneelschool. Ik ontdekte dat het mij goed af ging en werd gestimuleerd om het schrijven van eigen poëzie te ontwikkelen. Sindsdien heeft het mij niet meer losgelaten. Ik ervaar veel overeenkomsten met het door mij geliefde improsiveren van orgelmuziek. Poëzie schrijven is eigenlijk het improviseren met woorden en taal om een gevoel weer te geven.

Emoties, gevoelens en gedachten van mensen moeten bespeeld worden. Bespelen in de vorm van uitdagen, be-amen, confronteren, afbreken, opbouwen, vernieuwen, bevrijden, voeden, stimuleren, tot ontwikkeling brengen, bewonderen, leren delen of omarmen.

Dichter zijn als een Human Artist, dat vindt ik mooi. Hiermee bedoel ik: een mens(elijke) kunstenaar. Het door mij beoogde kunstwerk moet in de ander zichtbaar worden via de glimlach, de traan, de afwezigheid van een snel (voor)oordeel, het streven naar compassie, de open hand, een menswaardige rechtvaardigheid, het persoonlijk leven leren corrigeren, tot aanvaarding komen. We hebben het eigenlijk over de levenskunst. Muziek en poëzie kunnen deze prachtige waarden bij mensen wakker roepen daar waar mensen dit kunnen beantwoorden.