Het mooiste boek

Een gekregen 'leeg boek' uit Nepal (souvenir) herinnert mij eraan dat je je eigen verhaal moet schrijven. Elke lege bladzijde is een uitnodiging om vanuit liefde en bewustzijn te leven.

Sommige cadeaus zijn mooi op het moment dat je ze uitpakt. Andere ontvouwen hun betekenis pas jaren later. Niet zo heel lang geleden kreeg ik een bijzonder geschenk van iemand: een ‘leeg boek’, meegenomen als souvenir uit Nepal. Geen verhaal, geen foto's, geen woorden. Alleen een prachtige kaft en bladzijde na bladzijde... leeg.

Een boek is toch bedoeld om gelezen te worden? Maar dit boek vroeg niet om gelezen te worden. Het vroeg om geschreven te worden. Sindsdien kijk ik er regelmatig naar/in. Niet omdat ik het volschrijf, maar juist omdat het me telkens iets laat zien. Elke lege bladzijde is een uitnodiging.

Een uitnodiging om mijn eigen hoofdstukken te schrijven. Niet de hoofdstukken die anderen voor mij bedenken. Niet de verwachtingen van de wereld, de overtuigingen uit mijn verleden of de angsten die soms fluisteren dat ik beter klein kan blijven. Nee, mijn eigen verhaal.

Het bijzondere is dat een lege bladzijde helemaal niet leeg is. Ze draagt al een geschiedenis in zich. Ze heeft een boom gekend, de regen gevoeld, zonlicht opgevangen en een lange reis gemaakt voordat ze als papier voor me lag. Zelfs haar leegte vertelt dus al een verhaal. Misschien is dat ook wel zo met ons.

We denken soms dat we opnieuw moeten beginnen, alsof we blanco zijn. Maar dat zijn we nooit. We dragen onze jeugd, onze vreugde, ons verdriet, onze ontmoetingen en onze littekens met ons mee. Alles heeft ons gevormd tot wie we vandaag zijn.

En toch... Ondanks alles wat achter ons ligt, blijft er ruimte over. Ruimte om nieuwe woorden toe te voegen. Ruimte om andere keuzes te maken. Ruimte om een volgend hoofdstuk te beginnen. Dat raakt me diep. Want uiteindelijk is het niet de leegte die bepaalt hoe mijn boek eruit zal zien. Dat ben ik zelf. Met mijn talenten. Met mijn liefde. Met mijn  kwetsbaarheid. Met mijn moed om soms een verkeerde zin te herschrijven, een bladzijde om te slaan en toch verder te gaan.

Het leven vraagt niet om een perfect geschreven boek. Het vraagt om een eerlijk boek. Ik geloof dat ieder mens unieke gaven heeft meegekregen. Talenten die niet bedoeld zijn om veilig opgeborgen te blijven, maar om gedeeld te worden. Telkens wanneer ik leef vanuit mijn hart, iets van mezelf geef of werkelijk aanwezig ben bij een ander, voelt het alsof er weer een paar regels op mijn eigen bladzijde verschijnen. Niet omdat ik iets moet bewijzen. Maar omdat het leven door mij heen geschreven wil worden.

Misschien is dat wel de grootste les van dat lege boek uit Nepal. Dat de mooiste verhalen niet vooraf gedrukt zijn. Ze ontstaan onderweg. Letter voor letter. Hoofdstuk na hoofdstuk. En iedere ochtend ligt er, hoe onzichtbaar ook, weer ergens een nieuwe lege bladzijde op mij te wachten.

Geschreven door

info@niekonoordzij.nl